HOGE GRADENPerpetuo ad LucemHOGE GRADENPerpetuo ad Lucem
Bij de inwijding tot vrijmetselaar hebben wij allen het Licht gezien, staande in de Broederketen die toen het symbool was van de band die ons bindt aan de medemens.
Nu, na de verheffing tot Meester, sluiten wij wederom de keten, die ons thans, nu wij door heilig Licht geleid, het woord hebben weder gevonden, het symbool is van de eeuwige samenhang en de eenheid van het heelal.
Zo staat voor het oog van de Meester niet alleen de gehele mensheid maar de ganse schepping in het vast verband van een afdalende en opgaande Liefdeketen — een keten die alle delen van het universum ineen schakelt en al het bestaande in één machtige keer weer heentrekt tot zijn oorsprong.
Hoe moeilijk is het om een stemming te beschrijven voor iemand die er niet bij was en die het niet heeft meegemaakt. Daarbij bedoelen we niet de feitelijke gebeurtenissen — de rationele kant — maar de beleving: wat doet het met me, wat heb ik ervaren, hoe heeft het me geraakt?
Zoals bij dat unieke concert dat je raakt. En dat hangt niet af van de noten die soms al te bekend zijn, maar van subtiele zaken als intonatie, aarzelingen, vertragingen, de lichaamstaal, een blik.
Je moet erbij geweest zijn. Je moet het beleefd hebben.
De drie deugden zijn “de hoogste verworvenheden van het menselijk streven”. De beleving van deze kwaliteiten kan bepalend zijn voor de rest van het leven.
Geloof ontwikkelen in vooruitgang, niet afwerend staan tegenover ideeën die ons helpen om de samenleving menselijker te maken. Het geloof als basis voor innerlijke zekerheid en het vertrouwen in de eigen weg.
De hoop die ons voorwaarts drijft, die verlichting biedt in moeilijke tijden. Het begrip voor eigen waardigheid en hoop voor de toekomst wordt duidelijk. Het is de kracht die ons in beweging houdt.
De alomvattende Liefde als eindpunt van onze maçonnieke reis. Dat valt niet te begrijpen, dat kun je alleen maar beleven.
Het zijn genadegaven die men onderwijzen noch leren kan, geven noch ontvangen kan, weigeren noch verdienen kan. Want ze zijn afhankelijk van een irrationele, aan de menselijke willekeur onttrokken voorwaarde, namelijk de ervaring.
Broeders delen hun persoonlijke ervaringen met de graad van Soeverein Prins van het Rozekruis. Elke reis is uniek, elke beleving persoonlijk.
Mijn verheffing maakte innerlijk veel los. Het is Liefde ervaren. Universele Liefde vloeit voort uit een gevoel van eenheid en niet vanuit eigen belang. Want in feite is er geen hebben, maar alleen zijn. Liefde is, Liefde verenigt trouwens niet. Ze openbaart wat reeds verenigd is.
“Die symbolische roos kan daar en dan ontbloeien, als onze eigen talenten de behoeften van anderen kruisen en ze helpen verlichten.”
Het ritueel gaf inzicht in zaken en gebeurtenissen en vooral ook overzicht over waar en hoe ik mij erin bevond, wat mij te doen stond, hoe ik verder kon. Geeft het antwoorden op levensvragen? Nee. Het is het op een andere wijze formuleren van die vragen.
“Het wijst ons op ons vermogen in onze omgeving de steun te verlenen die van ons wordt gevraagd. Essentie van de zinsnede 'Liefde tot opoffering bereid'.”
In de blauwe graden herken ik veel thema's die gericht zijn op persoonlijke ontwikkeling. Ik miste echter de dieperliggende, meer wezenlijke thema's. In mijn zoektocht naar dat diepere heeft de inwijding in de Hoge Graden het meeste bijgedragen aan de grond onder mijn voeten.
“Het innig menszijn dat zich ontvouwt in het ritueel en vervolgens in het leven is er een die onmisbaar is voor elk liefhebbend mens.”
Waarom ben ik nog altijd tevreden over mijn besluit? Het is van zo'n onbeschrijfelijke schoonheid en diepgang, het is na de blauwe graden het mooiste dat ik heb meegemaakt binnen de vrijmetselarij. Het is mij zeer dierbaar.
“De Graad van Soeverein Prins van het Rozenkruis heeft mij absoluut gebracht wat ik zocht. Toen ik het ritueel meemaakte, vielen er meerdere puzzelstukken op hun plek.”